در اینجا پای “تخیل” به داستان باز می شود.سارتر در کتاب کلمات می گوید «ما از طریق موسیقی ارتباط برقرار می کردیم، موسیقی صدای زندگی درونیشان بود. معصومیت آزار دیده از گفتن یا نشان دادن رنجی که بر می انگیخت، موثرتر عمل می کرد. این معصومیت از طریق ملودی ای که از آن بیرون می ریخت، مرا از این رنج می آکند». همانگونه که سارتر را فیلسوف آزادی و اختیار نام نهاده اند، بیراه نیست اگر او را فیلسوف تخیل نیز ب

آب را گل نکنیمدر فرودست انگار کفتری می خورد آب یا که در بشه ای دور سیره ای پر می شوید یا در آبادی کوزه ای پر می گردد آب را گل نکنیم شاید این آب روان می رود پای سپیداری تا فروشوید اندوه دلی دست درویشی شاید نان خشکیده فرو برده در آب زن زیبایی آمده لب رود آب را گل نکنیم روی زیبا دوبرابر شده است چه گوارا این آب چه زلال این رود مردم بالا دست چه صفایی دارند چشمه هاشان جوشان گاوهاشان شیرافشان باد من ندید

اگر زندگانی برای باور کردن و دوست داشتن است من مدتها باور کرده ام و دوست داشته ام مدتها راست گفته ام و دروغ شنیده ام نیما یوشیج شاعر ایرانی کسی که دروغ می گوید و با گفتن اینکه همه ی مردم چنین می کنند برای خود عذر می تراشد کسی است که با وجدان خود بر سر ستیز است ژان پ